Tastingverslag - 22 april 2016

Tastingverslag Cadenhead masterclass

met Mark Watt

22 april 2016

Naar deze avond hadden we lang uitgekeken. We waren om 19u15 de auto nog aan het uitladen toen we Rens van The Nectar met Mark Watt door de poort zagen verschijnen. Ze waren goed op tijd. Zoals iedereen ondertussen wel weet zijn we grote fans van Mark en zijn Cadenhead bottelingen. We waren dan ook bijzonder tevreden dat we hem deze avond mochten ontvangen in onze nederige ‘tasting headquarters’. Wat later verscheen Angelo van TasTToe met de flessen die we voor deze tasting hadden geselecteerd. De grote Mark Watt Show kon beginnen:

 

De eerste fles die we mochten opentrekken was een Glenrothes. Deze 14-jarige Speysider begint op de neus met rijp fruit (appel, peer) vervolgens vanille en lichte houttonen. In de mond is het allemaal wat romiger en krijgen we terug de vanille, wat citrus en een lichte anijssmaak. De finish is medium lang met wat vanillecake en kruiden. Leuke, aangename opener!

 

De tweede in rij voor vanavond is een 11-jarige Balmenach uit 2005. Er zijn niet zo veel single malts van deze distilleerderij verkrijgbaar omdat het grootste deel in blends verdwijnt. Da’s jammer want er zijn best goede bottelingen op de markt gebracht. De neus is zoet met vanille en gekarameliseerde appeltjes. Lekker! De ‘palate’ is mondvullend met karamel, wat Luikse siroop, kruiden en hout. De afdronk is zoet en wordt kruidiger naar het einde met een vleugje kaneel. Prima!

 

En dan zijn de ‘oudjes’ aan de beurt! Dram nummer 3 is een 23-jarige Linkwood, afkomstig uit 2 bourbon hogsheads. De neus is floraal alsook met geuren van vanille, citrus en karamel. De karamel is tevens in de mond aanwezig vergezeld met appel, vanille, cavaillon meloen en wat zachte munt. De afdronk is zoet maar ook kruidig en blijft vrij lang hangen. Het gaat duidelijk in stijgende lijn.

 

Nummer 4 is een 24-jarige Tamdhu uit 1991 en ook deze is afkomstig uit 2 bourbon hogsheads. De neus is fris en fruitig met gebakken appeltjes, vanille, kruiden en tevens wat grassig. De smaak blijft fruitig maar er is ook een zekere kruidigheid aanwezig met wat peper op de tong. Deze kruiden blijven ook hangen in de middellange afdronk.

 

We doen er weer een jaartje bij want de volgende in lijn is een 25 jaar oude Dalmore. Deze keer geen whisky uit de Small Batch reeks zoals de voorgangers maar een single cask. Deze Dalmore rijpte op een sherryvat en heeft een mooie donker gouden kleur. De sherry is niet te verloochenen want we hebben aroma’s van honing, rozijnen en geroosterde noten. De smaak is zoet en mondvullend met tonen van kersen, geconfijt fruit en lichte karamel. De fruitige afdronk is lang en de sherrytonen ebben langzaam weg. Toppertje deze Dalmore!

 

De laatste fles die deze avond opengaat is een Caol Ila uit 1984. Deze 32 jaar oude Islay-malt werd geselecteerd door en voor The Nectar om hun 10-jarig bestaan te vieren. De neus is fris fruitig met zoete turfrook, appeltjes en vanille. De mond is romig en zoet met tonen van honing, fruitsnoepjes, groene kruiden en uiteraard de gerookte turfsmaak. Zalig! De finish is lang en bitterzoet en de rooksmaak ebt subtiel weg. Fantastische dram! ‘Who needs Port Ellen when you have Caol Ila?!’ Nietwaar?

 

Even kijken wat onze deelnemers ervan vonden. Dit is de top-6 van de avond:

 

 

Copyright © Malt Monkeys 2014 - Alle rechten voorbehouden