Tastingverslag - 20 oktober 2017

Tastingverslag 'The Big Asta Morris Experiment'

met Bert Bruyneel

20 oktober 2017

Buiten water, gist en graan mag er wettelijk nog 1 bestanddeel gebruikt worden voor de produktie van whisky en dat is E150, oftewel karamel. De reden is de whisky een wat donkerdere kleur te geven. Maar wat doet dat eigenlijk met de smaak? Dezelfde vraag bij het koud filteren (chillfiltering) van onze geliefde drank? We hebben regelmatig gehengeld naar antwoorden bij experts en vaak waren deze verschillend. Sommigen beweren dat het geen invloed heeft op de smaak, anderen zijn overtuigd van het tegenovergestelde. Tijd dus om de koe bij de horens te vatten en het zelf te testen. Alleen wist niemand bij aanvang dat dit het doel van het experiment was.

 

Bert Bruyneel heeft enkele jaren geleden een Schotse bottelaar bereid gevonden om uit 1 vat enkele sets van flessen te maken die afwisselend wel/niet gekleurd werden met karamel alsook die wel/niet koud gefilterd werden. En gelukkig had Bert nog zo’n set over voor ons. In zijn koffer zaten 4 flessen Imperial uit 1996 met uiteraard allemaal hetzelfde alcoholgehalte.

 

Om de deelnemers niet te beïnvloeden werd tijdens de proeverij zo min mogelijk informatie gegeven. Alleen dat men moest proeven en notities nemen. En die opdracht werd gretig uitgevoerd. De smaakpapillen stonden op scherp en de 4 whisky’s werden uitvoerig geëvalueerd. Tussendoor polste Bert naar de bevindingen van het publiek. Toen iedereen de 4 expressies bekeken, geroken en geproefd had vertelde Bert hoe de vork in de steel zat. De gelaatsuitdrukking bij sommige deelnemers gaf aan dat ze verbaasd waren over het feit dat ze zojuist 4 dezelfde whisky’s gedegusteerd hadden. Het was ondertussen voor iedereen duidelijk dat karamelkleuring en koude filtering degelijk invloed heeft op de smaak. Voordat verteld werd welke behandeling de 4 whisky’s individueel gekregen hadden werd er eerst gestemd om te zien welke expressie(s) de voorkeur kreeg. Dit is het resultaat:

 

4. Imperial 1996 un-chillfiltered, non-coloured 14 punten

 

3. Imperial 1996 un-chillfiltered, coloured 40 punten

 

2. Imperial 1996 chillfiltered, non-coloured 49 punten

 

1. Imperial 1996 chillfiltered, coloured 50 punten

 

Mark Watt van Cadenhead zal het niet graag horen maar de (nipte) winnaar van de avond was de Imperial die zowel koud gefilterd alsook gekleurd werd met karamel. De Imperial die geen behandeling onderging kreeg maar weinig bijval en scoorde amper 14 puntjes. Over smaak valt niet te twisten maar één ding is zeker; niemand zal een Malt Monkey nog wijsmaken dat deze behandelingen de smaak niet wijzigt.

 

Vervolgens was het de beurt aan onze (eerste) clubbotteling, een Glentauchers 2009 gerijpt op een Pedro Ximenez sherryvat. Deze Speysider werd goed ontvangen door de deelnememers. Vooral de sherryheads waren in hun nopjes. De aanzet is vrij krachtig maar onmiddellijk komen de typische zoete sherrytonen zoals koffie, chocolade en rozijnen naar voren, gevolgd door een betrekkelijk lange finish. De uiterst positieve feedback van de deelnemers deed deugd. We zijn dan ook terecht trots op deze botteling.

 

Afsluiten deden we met een absolute bom. Bert had namelijk één van zijn fameuze Benriachs mee: zijn 33-jaar oude uit 1977. Zalig fruitig en ‘waxy’, mooi in balans met de houttonen. Alsof een engeltje op je tong plast. We danken Bert dan ook hartelijk dat hij deze mooie fles voor ons uit zijn collectie gehaald heeft! Cheers!

 

 

Copyright © Malt Monkeys 2014 - Alle rechten voorbehouden